Artykuły miesiąca

Historie wielkich nawróceń: THOMAS MERTON John Janaro


Historie wielkich nawróceń

THOMAS MERTON


  Co mogę dorzucić do „Historii wielkich nawróceń” na temat człowieka, który sam już napisał o tym wszystko, co jest do powiedzenia, w relacji tak uczciwej, tak lirycznej, tak bezlitosnej i tak głęboko poruszającej, że zalicza się ona do największych osiągnięć XX-wiecznej literatury religijnej?
  Od chwili publikacji w 1948 roku „Siedmiopiętrowa góra” niezmiennie pełni znaczącą rolę w doświadczeniu nawrócenia u niezliczonych ludzi, i pogłębia wiarę wielu innych. Najlepsza rzecz, jaką mogę powiedzieć o historii Mertona, brzmi: „Proszę to przeczytać!” Książka jest niepowtarzalna i na jej stronach można spotkać samego człowieka.
  Sama historia nie jest trudna do streszczenia. Thomas Merton urodził się w 1915 roku w rodzinie artystów, formalnie protestantów, i dorastał, przemieszczając się między Francją, Anglią i Stanami Zjednoczonymi. Zanim skończył szesnaście lat, stracił oboje rodziców i za opiekuna służył mu przyjaciel rodziny z Londynu. W 1933 roku Merton zaczął studiować na uniwersytecie w Cambridge, odrzucił wszelkie resztki religijności i rozpoczął rozwiązły tryb życia.

  Według słów Mertona, jego angielski opiekun tak się zaniepokoił jego rozpustą, że spowodował, iż opuścił on Cambridge i powrócił do Ameryki. (Późniejsi biografowie ujawnili, że Merton spłodził dziecko, a jego opiekun „po cichu” załatwił sprawę z matką i jej rodziną). Po powrocie do Nowego Jorku Merton zapisał się na uniwersytet Columbia, gdzie zdobył pierwsze prawdziwe doświadczenie przyjaźni, zadzierzgniętej przez namiętne poszukiwanie prawdy, dobra i piękna. Przyjaźń ta otworzyła serce Mertona, a także umożliwiła rozwój jego szerokich talentów jako autora i myśliciela, jako że teraz skupił się na poszukiwaniu prawdy.
  Przyjaciele ci (Bob Lax, Ed Rice, Sy Freedgood i inni, wszyscy żywo przedstawieni w jego książce) będą towarzyszyć Mertonowi w odkrywaniu Jezusa Chrystusa, Kościoła i jego powołania. Jednakże początkowo tylko jeden z nich był katolikiem. Ich mentorem na uniwersytecie Columbia był słynny Mark Van Doren, którego otwarty i zachęcający do myślenia styl nauczania pozwalał, żeby klasyczne dzieła literackie „mówiły za siebie”.

  W ten sposób Merton i jego przyjaciele wspólnie odkryli katolicką tradycję literacką i intelektualną. Sam Merton został katolikiem w 1938 roku, a jego kolejni przyjaciele z Columbii wkrótce poszli za nim. Następnie jego nawrócenie na katolicyzm przerodziło się w głębsze nawrócenie duchowe — tęsknotę za modlitwą i zjednoczeniem z Bogiem w Chrystusie, które w 1941 roku doprowadziło go do wstąpienia do klasztoru trapistów Matki Bożej z Getsemani w stanie Kentucky.
  Thomas Merton dołączył do wspólnoty monastycznej znanej z zachowywania milczenia. W jego oczach symbolizowało ono nie tylko ubóstwo materialne, lecz także porzucenie wszelkich aspiracji literackich. Odłożył więc na bok wszelkie ambicje dotyczące sławy pisarskiej, tęskniąc za zanurzeniem się w ciszy Boga. Jednakże wola Boża objawiła się Mertonowi w klasztorze w nowy sposób za pośrednictwem człowieka, który stał się narzędziem Jezusa i jego nowym przyjacielem — opata Dom Frederica Dunne’a. Jako pierwszy dostrzegł on, że pisarskie powołanie Mertona dopiero się zaczęło rozwijać. Zachęcił młodego mnicha do pisania o swoim doświadczeniu nawrócenia i zapiski te złożyły się na pierwszą z wielu książek, „Siedmiopiętrową górę” — książkę, która nawet dzisiaj umożliwia nam spotkanie Thomasa Mertona i wyruszenie wraz z nim na odkrywanie Chrystusa. 

 

John Janro 
jest emerytowanym profesorem nadzwyczajnym teologii w Christendom College i autorem książki "Never Give Up: Life and God's Mercy" (Servant Books). Prowadzi bloga: www.johnjanaro.com

.